Mój zysk

Przebaczenie komuś jest dobre dla mnie. Pozwala mi, bym nie żył przytłoczony poczuciem krzywdy, przekonaniem, że zostałem zraniony i nie potrafiłem oddać. Pozwala uwolnić się od kołatania serca i ściśniętego żołądka na myśl, że ktoś mnie tak potraktował. Pozwala spokojnie przesypiać noce.

Uczy mnie też innego spojrzenia na drugiego człowieka – tzw. krzywdziciela. A może tak naprawdę nie chciał mnie skrzywdzić, zrobił to przez przypadek, nieumyślnie, może dał się ponieść emocjom (do których może i ja się przyczyniłem) i nie zapanował nad sobą, może chciał zażartować i nie przewidział, że skutki tego niezgrabnego żartu mogą być opłakane. Może został tak wychowany, że jest mądry i zawsze ma rację, a jeżeli ja mu się sprzeciwiłem, to musiał za wszelką cenę udowodnić, iż “jego jest na wierzchu”, chociaż to “udowadnianie” było dla mnie bolesne.

Droga przebaczenia może stać się również lekcją wyrozumiałości.

Przecież krzywdziciel to też człowiek. Wyciągnięcie do niego ręki na zgodę to potwierdzenie mojego szacunku dla jego godności. Korona mi z głowy nie spadnie, a może on, zamiast być śmiertelnym wrogiem, stanie moim wiernym przyjacielem.

Może, może, może… Bowiem przebaczenie nie musi być łatwe. Jeżeli jednak ktoś chce, zawsze może poprosić o pomoc. A jeżeli nie chce – to trudno.

Dobro w świecie szerzy się, gdy znajdą się ludzie, którzy “chcą…”.

“Wtedy podszedł Piotr i zapytał: „Panie, ile razy mam przebaczyć bratu, jeśli wobec mnie zawini? Czy aż siedem razy?”. Jezus mu odpowiedział: „Nie twierdzę, że siedem, lecz aż siedemdziesiąt siedem razy.“(Mt 18:21-22)

“Miłujcie waszych nieprzyjaciół. Dobrze czyńcie tym, którzy was nienawidzą. (…) A będziecie synami Najwyższego. On bowiem jest łaskawy dla niewdzięcznych i złych.“(Łk 6:27, 35)

“Po tym wszyscy rozpoznają, że naprawdę jesteście moimi uczniami: jeśli będziecie okazywać sobie nawzajem miłość.“(J 13:35)